Uit die blou von onse hemel
Quenosirve/drakensberg.jpg

Die blou van onse hemel op transvaal, het my my, hele lewe bygebly.

Ben en Jana von Wielligh het my eendag gevra waarom ek nog Afr kan praat na dertig jaar se awesigheid. Toe se ek vir hulle "ek glo nie mens vergeet ooit jou moeder taal nie - in my geval - My gewete praat afrikaans met my - Daardie binne stemetjie. En as ek heimwee voel na my moederland, dan kom daar uit die donker binnekamers van my onderbewusyn - Die moeiste Verse en Ruime. In baie gevalle omdat ek hulle op skool mos indryf. Ek weet ek spel nie te goed nie. Was nooit 'n ou vir nomers, datums, name en spel nie. Ek het 'n kop vir beeldelike dinge en ruimtelike gebuertenis.  Mooi fotos. Hierby heg ek 'n paar verse aan, miskien beteken dit die selfde vir iemand daar. 

Africa2/Boa-boa-Tree.jpg
Boa boa boom met baie uitgekerfte beelde.

MY TUIN VAN VERLANGE.

 

Is daar iewers 'n boord of tuin ....

 

Met die dou-silver oggend se koms.

 

Waar die voels so blink ...

 

In die bloekom se kruin

  

Waar langbaard kabouters nog stilletjies saans.

 

Met die krieke orkes in die skadus dans.

 

Is die blare so groen en die vrugte so soet

 

En die kuile so blink in die middag se gloed.

 

Is die berge so blou ...

 

En die vuurblom so ... mooi

 

En die bloeisels so dik oor die aarde gestrooi.

 

En elke bruin klip ... so belaai met goud

 

Soos toe ek 'n kind was ....

 

En sewe jaar oud.

 

 

Africa2/Vrugte so soet.jpg
Vrugte so soet soos toe ek klein was en 7 jaar oud

En saans.

 

As die gondel maan rooi oor die donker prieel.

 

Vir my knipoog ... deur die blare speel

 

Is daar nog 'n plek waar die geeste saans.

 

In die kerkhof-sipprese se skaduwees dans.

 

Op 'n neurie deun wat mens ver kan hoor

 

soos die rou lied van 'n elwe-koor

 

Is daar nog diep in die berg se heup ....

 

Die ou kasteel ...

 

Waar die draak met die vuuroog woon.

 

En trek die gepanserde ridder nog op

 

Met die bloedrooi pluim .. op sy perd se kop

 

Is daar nog die plek .. waar ek middae kan soek ...

 

Africa2/Kosmosooral.jpg

Na 'n skatkis in die tuin se hoek.

 

Is daar nog die kuil tussen ruigte en riet

 

Waar die blare galei oor die water skiet

 

En die ou truer wilger se lang hare ... met die water speel.

 

Die Beeld op die water blad ...

 

Soos die spiel in die raaisel.

  

O neem my voor die veerman kom

 

Om my weg te neem na die heiligdom

 

Oor die groot revier met die baie mis

 

Waar die oorkant nooit bespuerbaar is

 

o neem my terug na die wonder tuin

 

Dat ek hoog uit die bloekom se lower kruin

 

Kan tuur oor die land van gloed en goud.

 

Soos toe ek 'n kind was ...

 

En sewe jaar oud.

Africa2/Sculptured-tree.jpg

Terugkeer.

 

Die jong matroos kom met die mis

 

Saam in die skemer stege op

 

Hy treusel by 'n straatlamp,

 

voor hy aan 'n stam ou voordeur klop.

  

Eers na die derde kneukel slag

 

Skanier 'n venster langsaan oop

 

'n Stram ou kop met grys gesig

 

Is in 'n tjalie toegeknoop.

  

Juffrou Coetzee woon lank nie meer

 

in hierdie kamers nie meneer

 

Wat het jou laat besluit

 

om so ontydig laat terug te keer

  

Sy het elke aand op hierdie stoep

 

Die mis sien opstoot uit die see

 

Af en toe 'n seun dof weg

 

sien slinger na 'n nag kafee

 

En miskien net gehoop

  

Sy't elke aand geluister hoe

 

die skepe bulk daar in die baai

 

En met die eerste skrefie lig

 

haar lamp geblus en omgedraai.

  

Maar een aand het 'n offesier

 

Hoe lank gelede was dit nou ...

 

Hier aan die deur kom klop

 

Het 'n ruiker in sy hand gehou

  

En een aand het 'n taxi haar kom haal

 

Maar sy het lank gewag meneer

 

Totdat die mis verby was voor

 

Die wit geboorte van die dag

 

Juffrou Coetzee woon lank nie meer

 

in hierdie kamers nie meneer

 

Wat het jou laat besluit

 

om so ontydig laat terug te keer.

  

Die jong matroos stap met die mis

 

Al met die skemer stege op

 

Hy treusel by 'n lamppaal voor

 

hy aan 'n kroeg se voordeur klop

  

Vir hom is liefde soos stasies in die nag

 

Of ruigtes van asiel ...

 

Die rys is kort 'n bedevaart van donker nag tot nag

 

Waarin hy sink om weer verwek te word

 

Hy weet om te vertoef is om te sterf

 

En afskyd bly altyd ... 'n nuwe begin

 

Hy weet om te gedy is om te sterf

 

En elke vrou 'n wyle te bemin

  

 


Africa2/Sneew Berge.jpg
Soms sneew dit op die berge

Stoere ou berg.

 

O berg jy wat daar uittroon bo bos en vlak.

 

Roerloos stil in die son gebak

 

Saans verberg jy die son agter jou groot ou bak.

 

Nog 'n dag wat weg gaan vlug

 

Jou ou mantel is gebars geskuer

 

Roofdier en das loer daardeur.

 

So slaap jy van dag tot dag

 

Vuilbaard/Von en sy Berge.jpg
Verken die berge naby Zeerust altyd met sy wit hempie

Selfs in die grootste onheils nag

 

Snags word ek bang vir jou swart gewaad

 

Waneer ek wakker l tot die daeraad.

 

Slaap en rus maar met jou krom ou rug.

 

Altyd sal my gedagtes na jou toe vlug

 

Waneer ek sterf en ek is nie meer.

 

Bewaar my verlangens en bede

 

In jou blou van my verlede

Africa2/Berge en weiveld.jpg
Berge en weiveld erens in die kaap

Ons Moeder Aarde.

 

Ons Moeder ken haar kinders goed

 

Sy gee aan almal brood

 

Die een bly steeds die ander voed.

 

Die lewe voed die dood.

  

Wie ken die hart of sy geheimenisse

 

Van wat daar diep verborge is ...

 

Wie ken die vreugd ... die Pyn ...

 

Van eensaamheid ...

 

Die diepe smagting ...

 

Na gemeensaamheid.

 

Click om in GROOT te sien
Dreams/Flor de Pasion.JPG
Dit is hier in die bos van Sentraal Amerika

In  Elke Tempel van die Mens ....

 

Het Hy

 

Sy eie beeldnes uit gekerf

 

Die fors belyning van die spier.

 

Die dominasie van die klier.

 

Die drif tot sterk en naak regeer

 

Die uitdaging aan die wind en weer

 

Die skoon begeerte om te baan.

 

En sterk en naak orent te staan.

 

Sy woord is Wet.

 

Beteken Respek.

  

Afrika/Daffodil.jpg

In elke kamer het die vrou.

 

Haar eie beeldnes toevertrou.

 

'n Stilte ... teen die lug verskuil.

 

'n Klein asiel om in te kuil

 

'n Plek waar sagte rose pryk.

  

'n Ongebore ... drome ryk

 

'n Diep geslote ligroos kuil.

 

Om naak en dromend in te skuil

 

En HY het aan haar die nag gegee

 

Om haar trane af te vee.

Click om GROOTER te sien
ElArtezano/Aguarela.jpg
My enigste pooging met waterverf

So het die Lewens skepper dit aan haar vertrou

 

Die vreemde saad diep in haar hart laat staan

 

Dat sy ook eenmaal as moeder en vrou

 

Met argulose liefde ...

 

selfsug uit haar hart kanhou.

 

en soos 'n eie skepper voort kan gaan

 

om ewig aan sy wonderplan te bou.

 

O mens so skoon so maagdelik rein

 

Die roosboom in gods aardse tuin

 

Aan jou is stil die diep geheim vertrou

 

om onskendbaar aan Gods skeppings plan te bou

 

van uit jou wese klein en swak

 

Spruit telkens weer 'n nuwe lewenstak

 

Wat hier op aarde wortel skied

 

in menig sonde , smart en verdriet

 

Maar in liefde bly jy steeds jou taak volbring

 

Tot in die laaste aand se skemering,

 

 o vrou so klein, so sag so teer.

 

In jou leef steeds die weerglans van die Skepper

 

Se dieper aardse ideaal

 

Wat stil vanuit jou oe straal

 

As jy 'n kindjie saggies kus

 

Voor jy hom neerle in die nag se rus.

 

Laat my as ek na my einde spoed

 

In die laaste strale van my lewens gloed

 

Net eenkeer weer die glans aanskou

 

wat uitsraal uit jou oé,    edle vrou

  

Jy was se ver in hierdie laaste jare

 

Wat wyd en eindeloos om my duin

 

Jy was die yl lied van vergete snare

 

Wat uit die bleektes soms refrein

 


Enter supporting content here