|
Cosmos of Life's Creation |
|
|
|
Afrikaanse Verse en ryme.
Die blou van onse hemel op transvaal, het my my, hele lewe bygebly. Ben en Jana von Wielligh het my eendag gevra waarom ek nog Afr kan praat na dertig jaar se
awesigheid. Toe se ek vir hulle "ek glo nie mens vergeet ooit jou moeder taal nie - in my geval - My gewete praat
afrikaans met my - Daardie binne stemetjie. En as ek heimwee voel na my moederland, dan kom daar uit die donker binnekamers
van my onderbewusyn - Die moeiste Verse en Ruime. In baie gevalle omdat ek hulle op skool mos indryf. Ek weet ek
spel nie te goed nie. Was nooit 'n ou vir nomers, datums, name en spel nie. Ek het 'n kop vir beeldelike dinge en ruimtelike
gebuertenis. Mooi fotos. Hierby heg ek 'n paar verse aan, miskien beteken dit die selfde vir iemand daar. |
|||||||||||||||||
|
MY TUIN VAN VERLANGE. Is daar iewers 'n boord of tuin .... Met die dou-silver
oggend se koms. Waar die voels so blink ... In die bloekom se kruin Waar langbaard kabouters
nog stilletjies saans. Met
die krieke orkes in die skadus dans. Is die blare so groen en die vrugte so soet En die kuile so blink in die middag se gloed. Is die berge so blou ... En die vuurblom so ... mooi En die bloeisels so dik oor
die aarde gestrooi. En elke bruin klip ... so belaai met goud Soos toe ek 'n kind was .... En sewe jaar oud.
En saans. As
die gondel maan rooi oor die donker prieel. Vir my knipoog ... deur die blare speel
Is daar nog 'n plek waar
die geeste saans. In die kerkhof-sipprese se skaduwees dans. Op 'n neurie deun wat mens
ver kan hoor soos die rou lied van 'n elwe-koor Is daar nog diep in die berg
se heup .... Die ou kasteel ... Waar die draak met die vuuroog woon. En
trek die gepanserde ridder nog op Met die bloedrooi pluim .. op sy perd se kop Is
daar nog die plek .. waar ek middae kan soek ...
Na 'n skatkis in die tuin se
hoek. Is daar nog die kuil tussen ruigte en riet Waar die blare galei oor die water skiet En
die ou truer wilger se lang hare ... met die water speel. Die Beeld op die water blad ... Soos die spiel in die raaisel. O
neem my voor die veerman kom Om my weg te neem na die heiligdom Oor die groot revier met
die baie mis Waar die oorkant nooit bespuerbaar is o neem my terug na die wonder
tuin Dat ek hoog uit die bloekom se lower kruin Kan tuur oor die land van gloed en goud. Soos toe ek 'n kind was ... En
sewe jaar oud.
Terugkeer. Die jong matroos kom met
die mis Saam in die skemer stege op Hy treusel by 'n straatlamp, voor hy aan 'n stam ou voordeur klop. Eers na die derde kneukel slag Skanier 'n venster langsaan oop 'n Stram ou kop met grys
gesig Is in 'n tjalie toegeknoop. Juffrou
Coetzee woon lank nie meer in hierdie kamers nie meneer Wat het jou laat besluit om so ontydig laat terug te keer Sy het elke aand op hierdie stoep Die mis sien opstoot uit die see Af en toe 'n seun dof weg sien slinger na 'n nag kafee En miskien net gehoop Sy't elke aand geluister hoe die skepe bulk daar in die baai En met die eerste skrefie
lig haar
lamp geblus en omgedraai. Maar een aand het
'n offesier Hoe lank gelede was dit nou ... Hier aan die deur kom klop Het 'n ruiker in sy hand gehou En een aand het 'n taxi haar kom haal Maar sy het lank gewag meneer Totdat die mis verby was
voor Die
wit geboorte van die dag Juffrou Coetzee woon lank nie meer in hierdie kamers nie meneer Wat het jou laat besluit om so ontydig laat terug
te keer. Die jong matroos stap met
die mis Al met die skemer stege op Hy treusel by 'n lamppaal voor hy aan 'n kroeg se voordeur klop Vir hom is liefde soos stasies in die nag Of ruigtes van asiel ... Die rys is kort 'n bedevaart
van donker nag tot nag Waarin hy sink om weer verwek te word Hy weet om te vertoef is om te sterf En afskyd bly altyd ... 'n nuwe begin Hy weet om te gedy is om
te sterf En elke vrou 'n wyle te bemin
Ons Moeder Aarde. Ons Moeder ken haar kinders goed Sy gee aan almal brood Die een bly steeds die ander voed. Die lewe voed die dood. Wie ken die hart of sy geheimenisse Van wat daar diep verborge is ... Wie ken die vreugd
... die Pyn ... Van eensaamheid ... Die diepe smagting ... Na gemeensaamheid.
In Elke
Tempel van die Mens .... Het Hy Sy eie beeldnes uit
gekerf Die fors belyning van die spier. Die dominasie van
die klier. Die drif tot sterk en naak regeer Die uitdaging aan
die wind en weer Die skoon begeerte om te baan. En sterk en naak
orent te staan. Sy woord is Wet. Beteken Respek.
In elke kamer het
die vrou. Haar eie beeldnes toevertrou. 'n Stilte ... teen die lug verskuil. 'n Klein asiel om in te kuil 'n Plek waar sagte rose pryk. 'n Ongebore ... drome
ryk 'n Diep geslote ligroos kuil. Om naak en dromend in te skuil En HY het aan haar die nag gegee Om haar trane af te vee. |
Stoere ou
berg. O berg jy wat daar uittroon bo bos en vlak. Roerloos stil in die son
gebak Saans verberg jy die son agter jou groot ou bak. Nog 'n dag wat weg gaan vlug Jou ou mantel is gebars geskuer Roofdier
en das loer daardeur. So slaap jy van dag tot dag
Selfs in die grootste onheils
nag Snags word ek bang vir jou
swart gewaad Waneer ek wakker l tot die daeraad. Slaap en rus maar met jou
krom ou rug. Altyd
sal my gedagtes na jou toe vlug Waneer ek sterf en ek is nie meer. Bewaar my verlangens en bede In
jou blou van my verlede
So het
die Lewens skepper dit aan haar vertrou Die vreemde saad diep in haar hart laat staan Dat sy ook eenmaal as moeder en vrou Met argulose liefde
... selfsug uit haar hart kanhou. en soos 'n eie skepper voort kan gaan om ewig aan sy wonderplan
te bou. O mens so skoon so maagdelik rein Die roosboom
in gods aardse tuin Aan jou is stil die diep geheim vertrou om onskendbaar aan Gods skeppings plan te bou van uit
jou wese klein en swak Spruit telkens weer 'n nuwe lewenstak Wat hier op aarde wortel skied in menig sonde , smart
en verdriet Maar in liefde bly jy steeds jou taak volbring Tot in die laaste aand se skemering, o vrou so klein, so sag so teer. In jou leef steeds die weerglans van die Skepper Se dieper
aardse ideaal Wat stil vanuit jou oe straal As jy 'n kindjie saggies kus Voor jy hom neerle
in die nag se rus. Laat my as ek na my einde spoed In die laaste strale van my lewens gloed Net eenkeer weer die
glans aanskou wat uitsraal uit jou oé, edle
vrou Jy was se ver in hierdie laaste
jare Wat wyd en eindeloos om my duin Jy was die yl lied van vergete snare Wat uit die bleektes
soms refrein |
||||||||||||||||
|
Enter supporting content here |
|||||||||||||||||
